હળવે હૈયે (૩)
છેવટે આજે સવારની ટપાલમાં કાગ ને ડોળે રાહ જોવાતો પાસપોર્ટ આવ્યો. મારો ફોટો જોઇને તો એવું લાગ્યું કે આ મોઢું બતાવીને તો ક્યાય નાં જવાય. પણ મારા કરતાય ખરાબ હાલ તો શ્રીમતીજીની એતો કહે કે ફરી ફોટો પડાવીને ફરી પાસપોર્ટ લઈએ. આવા ફોટા પર તો ક્યાય નાં જવાય. હું તો શરમાઈને મરી જાઉં। પણ પાસપોર્ટ ઓફિસની મુલાકાત અને લાંબી લાઈનો યાદ કરાવી એટલે એમણે એ વિચાર પડતો મુક્યો. આ જે છે તેજ પાસપોર્ટ સાથે મુસાફરી કરવી તે છેવટે નક્કી થઇ ગયું।
પાસપોર્ટ મળ્યો એટલે હવે અમેરિકન વિઝા માટે અરજી ભરી દીધી અને થોડા દિવસમાં તો ઈન્ટરવ્યું ની તારિખ પણ આવી ગયી.
વાતો તો ઘણી સાંભળેલી કે કેવી લાંબી લાઈનો હોય અને કેવી જાત જાત ની પ્રશ્નાવલી માં તમને ગૂંચવે. એટલે અમેતો બરાબર તૈયારી ચાલુ કરી. કેવા પ્રશ્નો પૂછશે એનું તો લાબું લિસ્ટ મળેલું જ હતું જવાબ માટે પણ ઘણી સલાહ મળેલી। સલાહ આપનારા કેટલાક ને તો પોતાને બે ચાર વાર વિસા નહોતો મળ્યો। અમે તો સૌનું સાંભળતા। પણ જેટલું વધારે સાંભળીએ તેટલી વધારે ચિંતા થતી . શ્રીમતીજી તો ભારે ગભરાય। પ્રશ્નો તો ખરા જ પણ કપડાંની પણ પસંદગી કરવાની। સાડી પહેરું કે ડ્રેસ? કેવી સાડી પહેરવી જોઈએ તો સારી ઈમેજ પડે, કઈ લકી છે અને કઈ નથી...બે ત્રણ બહેનપણીઓ ને તો પૂછી લીધું। બાજુવાળા સ્મિતાબેને કહ્યું કે એમણે જે સાડી પહેરી હતી તે ખુબ નશીબદાર હતી અને એમને એ પહેરી ને ગયા તો ઓસ્ટ્રેલિયા નો વીસ મળી ગયો હતો. એટલે સ્મિતાબેન ની સાડી પહેરવાનું નક્કી કર્યું।
હવે વાત આવી મારા શર્ટ ની. કબાટ માં થી ઢગલો બહાર કાઢીને તેમાંથી ત્રણ પસંદ કર્યા। મારા ગમવા ના ગમવાનો આમ પણ કોઈ સવાલ હતો જ નહિ એટલે મૌન રાખવામાંજ ડહાપણ છે તે સમજી ને ચૂપ રહ્યો। છેવટે ત્રણે શર્ટ સાથે લઇ જવા અને એક પછી નક્કી કરવું તેવું કહેવામાં આવ્યું। છેવટે સ્મિતાબેન જ વ્હારે આવ્યા। એમણે સૂચવ્યું કે સફેદ રંગ સારો કારણકે એ શાંત સ્વભાવ નું પ્રતીક છે। એટલે ત્રણ માંથી સફેદ શર્ટ નક્કી થયું।
વિસા ના દિવસે વહેલી સવારે ભગવાન ને દીવો અને પ્રાર્થના કરીને નીકળ્યા।બધાના કહેવા પ્રમાણે લાઈન તો લાંબી હતી. થોડાક યુવાનો જીન્સ એન્ડ ટીશર્ટ માં અને કાને ખોસેલા સંગીત માં મગ્ન હતા. શું આ બધા સંગીતના આટલા બધા રસિયા હશે કે કોઈની સાથે વાત ના કરવી પડે એટલે સાંભળવાનો ઢોંગ કરતા હશે એમ વિચાર જયારે જયારે હું આજના યુવાનો એન્ડ યુવતીઓને જોઉં છું ત્યારે આવે છે. લાઈનમાં ઘણા બધા વડિલો જાડો ડગલો અથવા શાલ સાથે સુસજ્જ હતા. અમેરિકા જતા પહેલા જ આ લોકો ને ઠંડી લાગવા માંડી હશે? વિચાર આવ્યો।
લાઈન માં બધાય ખાસ્સા નર્વસ દેખાતા હતા. આગળ વાળા કાકા તો "જય સ્વામિનારાયણ " નો જાપ મોટે મૉટે થી જપતા હતા. અમારાથી થોડે પાછળ એક માજી સફેદ સાડી માં હતા એતો વળી નાના લાલજી ને સાથે લઈને જ આવ્યા હતા. થોડા વધારે આગળ એક યુવાન કોઈ સંગીત ઉપર ડાન્સ કરતો હતો તો કોઈ યુવતી ફોન માં ખોવાયેલી હતી. અમે પણ ચિંતામગ્ન તો હતા જ. ભગવાનને યાદ કરતા કરતા લાઈન આગળ વધે તેની રાહ જોતા હતા. એટલામાં આગળ હલચલ મચી. એક કુટુંબ બહાર આવ્યું એટલે એની ઉપર પ્રશ્નો ની વર્ષા ચાલી। તમને વીસા મળ્યો? શું પૂછ્યું? કેવા પ્રશ્નો પૂછે છે? કેવો માણસ છે? એ કુટુંબ ને તો વીસા નહોતો મળ્યો એટલે નિરાશ થઈને બહાર આવ્યા હતા. એમને જોઈને બધાની હિંમત થોડી વધારે ગબડી। જુદા જુદા ભગવાન નું સ્મરણ વધારેજોરથી ચાલુ થયું।
ધીરે ધીરે લાઈન આગળ વધી. કોઈક નિરાશ થઈને આવતું જાણે કે કોઈ સ્વજન નું મરણ થયું હોય. અને કોઈ ખુશ ખુશાલ - જાણેકે સ્વર્ગનો વીસા મળી ગયો. છેવટે અમારો વારો આવ્યો। શ્રીમતી તો સવાર થી જ મનોમન જાપ જપતા હતા. અને એમનું ભગવાને જરૂર સાંભળ્યું હશે કારણકે એમને તો ના ખાસ કોઈ સવાલ પૂછ્યા કે ના કોઈ હેરાનગતિ થઇ. ખાલી પૂછ્યું કે અમેરિકા કેમ જવું છે અને ત્યાં ક્યાં ક્યાં ફરશો। કેટલો સમય રહેશો। અને ફટાફટ દાસ વર્ષ નો વીસા આપી દીધો।
ખુશ ખુશાલ અમેરિકાના સપના જોતા જોતા અમે ઘેર પહોંચ્યા। થોડા જમીન થી અધ્ધર ચાલતા હતા એવું જાણે લાગવા માંડ્યું।
છેવટે આજે સવારની ટપાલમાં કાગ ને ડોળે રાહ જોવાતો પાસપોર્ટ આવ્યો. મારો ફોટો જોઇને તો એવું લાગ્યું કે આ મોઢું બતાવીને તો ક્યાય નાં જવાય. પણ મારા કરતાય ખરાબ હાલ તો શ્રીમતીજીની એતો કહે કે ફરી ફોટો પડાવીને ફરી પાસપોર્ટ લઈએ. આવા ફોટા પર તો ક્યાય નાં જવાય. હું તો શરમાઈને મરી જાઉં। પણ પાસપોર્ટ ઓફિસની મુલાકાત અને લાંબી લાઈનો યાદ કરાવી એટલે એમણે એ વિચાર પડતો મુક્યો. આ જે છે તેજ પાસપોર્ટ સાથે મુસાફરી કરવી તે છેવટે નક્કી થઇ ગયું।
પાસપોર્ટ મળ્યો એટલે હવે અમેરિકન વિઝા માટે અરજી ભરી દીધી અને થોડા દિવસમાં તો ઈન્ટરવ્યું ની તારિખ પણ આવી ગયી.
વાતો તો ઘણી સાંભળેલી કે કેવી લાંબી લાઈનો હોય અને કેવી જાત જાત ની પ્રશ્નાવલી માં તમને ગૂંચવે. એટલે અમેતો બરાબર તૈયારી ચાલુ કરી. કેવા પ્રશ્નો પૂછશે એનું તો લાબું લિસ્ટ મળેલું જ હતું જવાબ માટે પણ ઘણી સલાહ મળેલી। સલાહ આપનારા કેટલાક ને તો પોતાને બે ચાર વાર વિસા નહોતો મળ્યો। અમે તો સૌનું સાંભળતા। પણ જેટલું વધારે સાંભળીએ તેટલી વધારે ચિંતા થતી . શ્રીમતીજી તો ભારે ગભરાય। પ્રશ્નો તો ખરા જ પણ કપડાંની પણ પસંદગી કરવાની। સાડી પહેરું કે ડ્રેસ? કેવી સાડી પહેરવી જોઈએ તો સારી ઈમેજ પડે, કઈ લકી છે અને કઈ નથી...બે ત્રણ બહેનપણીઓ ને તો પૂછી લીધું। બાજુવાળા સ્મિતાબેને કહ્યું કે એમણે જે સાડી પહેરી હતી તે ખુબ નશીબદાર હતી અને એમને એ પહેરી ને ગયા તો ઓસ્ટ્રેલિયા નો વીસ મળી ગયો હતો. એટલે સ્મિતાબેન ની સાડી પહેરવાનું નક્કી કર્યું।
હવે વાત આવી મારા શર્ટ ની. કબાટ માં થી ઢગલો બહાર કાઢીને તેમાંથી ત્રણ પસંદ કર્યા। મારા ગમવા ના ગમવાનો આમ પણ કોઈ સવાલ હતો જ નહિ એટલે મૌન રાખવામાંજ ડહાપણ છે તે સમજી ને ચૂપ રહ્યો। છેવટે ત્રણે શર્ટ સાથે લઇ જવા અને એક પછી નક્કી કરવું તેવું કહેવામાં આવ્યું। છેવટે સ્મિતાબેન જ વ્હારે આવ્યા। એમણે સૂચવ્યું કે સફેદ રંગ સારો કારણકે એ શાંત સ્વભાવ નું પ્રતીક છે। એટલે ત્રણ માંથી સફેદ શર્ટ નક્કી થયું।
વિસા ના દિવસે વહેલી સવારે ભગવાન ને દીવો અને પ્રાર્થના કરીને નીકળ્યા।બધાના કહેવા પ્રમાણે લાઈન તો લાંબી હતી. થોડાક યુવાનો જીન્સ એન્ડ ટીશર્ટ માં અને કાને ખોસેલા સંગીત માં મગ્ન હતા. શું આ બધા સંગીતના આટલા બધા રસિયા હશે કે કોઈની સાથે વાત ના કરવી પડે એટલે સાંભળવાનો ઢોંગ કરતા હશે એમ વિચાર જયારે જયારે હું આજના યુવાનો એન્ડ યુવતીઓને જોઉં છું ત્યારે આવે છે. લાઈનમાં ઘણા બધા વડિલો જાડો ડગલો અથવા શાલ સાથે સુસજ્જ હતા. અમેરિકા જતા પહેલા જ આ લોકો ને ઠંડી લાગવા માંડી હશે? વિચાર આવ્યો।
લાઈન માં બધાય ખાસ્સા નર્વસ દેખાતા હતા. આગળ વાળા કાકા તો "જય સ્વામિનારાયણ " નો જાપ મોટે મૉટે થી જપતા હતા. અમારાથી થોડે પાછળ એક માજી સફેદ સાડી માં હતા એતો વળી નાના લાલજી ને સાથે લઈને જ આવ્યા હતા. થોડા વધારે આગળ એક યુવાન કોઈ સંગીત ઉપર ડાન્સ કરતો હતો તો કોઈ યુવતી ફોન માં ખોવાયેલી હતી. અમે પણ ચિંતામગ્ન તો હતા જ. ભગવાનને યાદ કરતા કરતા લાઈન આગળ વધે તેની રાહ જોતા હતા. એટલામાં આગળ હલચલ મચી. એક કુટુંબ બહાર આવ્યું એટલે એની ઉપર પ્રશ્નો ની વર્ષા ચાલી। તમને વીસા મળ્યો? શું પૂછ્યું? કેવા પ્રશ્નો પૂછે છે? કેવો માણસ છે? એ કુટુંબ ને તો વીસા નહોતો મળ્યો એટલે નિરાશ થઈને બહાર આવ્યા હતા. એમને જોઈને બધાની હિંમત થોડી વધારે ગબડી। જુદા જુદા ભગવાન નું સ્મરણ વધારેજોરથી ચાલુ થયું।
ધીરે ધીરે લાઈન આગળ વધી. કોઈક નિરાશ થઈને આવતું જાણે કે કોઈ સ્વજન નું મરણ થયું હોય. અને કોઈ ખુશ ખુશાલ - જાણેકે સ્વર્ગનો વીસા મળી ગયો. છેવટે અમારો વારો આવ્યો। શ્રીમતી તો સવાર થી જ મનોમન જાપ જપતા હતા. અને એમનું ભગવાને જરૂર સાંભળ્યું હશે કારણકે એમને તો ના ખાસ કોઈ સવાલ પૂછ્યા કે ના કોઈ હેરાનગતિ થઇ. ખાલી પૂછ્યું કે અમેરિકા કેમ જવું છે અને ત્યાં ક્યાં ક્યાં ફરશો। કેટલો સમય રહેશો। અને ફટાફટ દાસ વર્ષ નો વીસા આપી દીધો।
ખુશ ખુશાલ અમેરિકાના સપના જોતા જોતા અમે ઘેર પહોંચ્યા। થોડા જમીન થી અધ્ધર ચાલતા હતા એવું જાણે લાગવા માંડ્યું।
